βιβλιοπωλείο ΛΟΓΧΗ, Πινδάρου 12,   2ος όροφος, Αθήνα
τηλ. 210 3611590 - fax:211 780 1821 -
 
  • αναζήτηση με συγγραφέα
     
  • αναζήτηση κατά τιμή
  • αναζήτηση
  • Mailing List
    Γραφτείτε στην mailing list για να ενημερώνεστε πρώτοι με τις νέες κυκλοφορίες ...

    E-MAIL :
    Logxi On Line »
    28 Οκτωβρίου 1940 Οι αετοί πετούν με τα φτερά της δόξας

    Ο κόσμος άφωνος παρακολουθούσε τον τιτάνιο αγώνα των Ελλήνων μαχητών στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας. Ήταν η πρώτη νίκη εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Ήταν μια έκπληξη η νίκη αυτή κι ένας φάρος ελπίδας για τους κατακτημένους ευρωπαϊκούς λαούς. Ο περίπατος που περίμεναν να κάνουν οι Ιταλοί, τους βγήκε ξινός. Ο επικεφαλής των ιταλικών δυνάμεων αρχιστράτηγος Πράσκα, στο Πολεμικό Συμβούλιο του Παλάτσο Βενέτσια, στις 15 Οκτωβρίου, είχε διαβεβαιώσει τον Μουσολίνι ότι σε τρεις ημέρες θα κατελάμβανε το Μέτσοβο και σε δέκα ημέρες οι Έλληνες θα ζητούσαν έλεος. Σε λίγες ημέρες το έλεος το ζήτησαν οι Ιταλοί. Ο ελληνικός λαός είχε και πάλι μεγαλουργήσει κι ανάγκασε τους Γάλλους εθνοφρουρούς περιπαίξουν τους Ιταλούς με μια επιγραφή στα σύνορα Γαλλίας και Ιταλίας, που έγραφε:
    «Έλληνες, μην προελαύνετε πάρα πέρα. Από εδώ αρχίζει η Γαλλία».

    Έλληνες αει παίδες...
    Ο νομπελίστας ποιητής Γ. Σεφέρης έγραψε: «Ο πόλεμος τούτος δεν ήταν σημερινός ούτε χθεσινός∙ ήταν ο αιώνιος πόλεμος της Ελλάδος όλων των καιρών». Ο εθνικός ποιητής Κ. Παλαμάς άφησε την παρακαταθήκη του στο κρατικό ραδιόφωνο:
    «Αυτό τον λόγο θα σας πώ, δεν έχω άλλον κανένα,
     Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».

    Λίγο μετά τις πρώτες νίκες του Ελληνικού Στρατού, στις 18 Νοεμβρίου, στην εφημερίδα «Καθημερινή», του Γ. Βλάχου, ο Ακαδημαϊκός Σπ. Μελάς έγραφε: «Στην ψυχή μας μιλούν και με την ψυχή μας μάχονται οι ήρωες τριών χιλιάδων ετών. Είναι νεκροί; Φοβηθήτε τους νεκρούς. Φοβηθήτε τους, γιατί αυτοί δεν φοβούνται...Τι να φοβηθή ο στρατιώτης πού έπεσε στον Μαραθώνα ή ο ναύτης πού έδωσε την ζωή του στη σαλαμίνα; Τί να φοβηθή ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος... ο Παπαφλέσσας... ο Καψάλης... ο Σαμουήλ... ο Κανάρης... Όλοι αυτοί πολεμούν μαζί μας. Και δεν μας επιτρέπουν ούτε ν’ αμφιβάλλουμε, ούτε φοβούμεθα, ούτε να συζητούμε. Δεν μας επιτρέπουν παρά μία μόνον λύσι σε κάθε πολεμική δυσκολία. Μπροστά! Πάντα μπροστά! Το μυστικό της νίκης μας είναι αυτοί οι νεκροί... κυκλοφορούν μεταξύ μας. Υπάρχουν, ζουν, κινούνται ανάμεσά μας... είναι η δύναμίς μας. Μ’ αυτούς νικάμε. Ο Αχιλλέας είναι πλάι στον Δαβάκη και ο Αίας πλάι στον τελευταίο λοχαγό. Όλοι οι λαοί μπορούν να έχουν παρελθόν μεγαλύτερο ή μικρότερο, δοξασμένο ή αφανές. Αλλά δεν το ζουν όπως εμείς. Εμείς το ζούμε τόσο πολύ, ώστε τώχωμε κάμει παρόν στα βουνά της Αλβανίας...».
    Η άμυνα της πατρίδας είναι ο συνδετικός κρίκος της ιστορίας της φυλής μας. Το θαύμα του Αλβανικού Έπους δεν προήλθε από παρθενογέννηση. Είναι η συνέχεια του λαού μας, η πίστη του στην ιστορία και τις παραδόσεις μας. Την πίστη αυτή καλλιέργησε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και ο κυβερνήτης Ι. Μεταξάς, που τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου είπε με αποφασιστικότητα το ΟΧΙ στον Ιταλό πρέσβυ Γκράτσι και τον ανάγκασε να γράψει στ’ απομνημονεύματά του: «Έφυγα υποκλιθείς με μίσος για το επάγγελμά μου». Όσοι θέλουν να μειώσουν την αξία της απάντησης του Ι. Μεταξά, ισχυρίζονται ότι το ΟΧΙ το είπε ο λαός. Την αλήθεια αποκαθιστά ο Λεωνίδας Γαληνός, που γράφει: «Το ΟΧΙ τόπε η τότε (αντιδημοκρατική) ηγεσία της χώρας, που στο θέμα αυτό όμως βρέθηκε συντονισμένη με το λαό και την ιστορία μας. Μετά το πήρε ο λαός και τα στρατευμένα παιδιά του και τόκαναν ποιήμα, τραγούδι, σάλπισμα εφόδου, παιάνα νίκης» (1939-1949, ο Πόλεμος, η Αντίσταση, ο Δεκέμβρης, ο τρίτος εμφύλιος γύρος, σελ. 25, εκδόσεις «Πιτσιλός»).
    Δεν προσπαθούν όμως κάποιοι να μειώσουν  την προσωπικότητα του Ι. Μεταξά, κάνουν και προσπάθειες να μειώσουν το μέγεθος της ελληνικής νίκης. Ο πολεμιστής της Αλβανίας έφ. Ανθυπολοχαγός Παν. Παναγούλιας γράφει σχετικά: «Με αφορμή τα εκτέθηκαν για τις μεγάλες μάχες της εαρινής επίθεσης, είναι επίκαιρο να προστεθεί ότι η απλοϊκή και ανεύθυνη γνώμη- που ακούγεται πολλές φορές από αδαείς και αμόρφωτους- πως «οι Ιταλοί δεν πολέμησαν», αν από ευγένεια δεν χαρακτηριστεί βλακεία, δεν έχει οπωσδήποτε σχέση με τη λογική των πραγμάτων. Συνέπεια αυτού του συλλογισμού είναι η παράλογη υποβάθμιση του μεγαλείου του αγώνα 1940- 41. Ας προστεθεί ακόμη ότι η σμίκρυνση- αυτό είναι βέβαιο- προέρχεται από συναισθήματα υποδεεστέρων ή αμθών ανθρώπων, που αδυνατούν να εννοήσουν ότι ο μέγας νικητής ήταν το υπέροχο ήθος της ελληνικής ψυχής. Ο ιταλικός στρατός έδωσε σκληρότατες μάχες σ’ όλο το διάστημα του πολέμου. Γιατί αν συνέβαινε να «μην πολεμήσει», θα είχε ριχτεί στη θάλασσα τους πρώτους 2- 3 μήνες» («Πορεία Θριάμβου»,σελ. 40, «Ιστορικές Εκδόσεις Στεφ. Βασιλόπουλος).

    Προετοιμασία,  πόλεμος και  κομμουνιστές
    Η διορατικότητα του Ι. Μεταξά είχε προετοιμάσει τη χώρα για την επερχόμενη θύελλα. Ένας άλλος πολεμιστής του μετώπου, ο Αλ. Λαγκαδάς, γράφει γι’ αυτό: «Το ΟΧΙ του Μεταξά δεν ήταν ένας παλικαρισμός. Είχε προηγηθεί προετοιμασία πολλών ετών. Ένας πόλεμος δεν κερδίζεται μόν με την γενναιότητα ή και την άσκοπη θυσία. Υπήρχαν επιτελικά σχέδια, εξοπλισμός και μεγάλα αμυντικά έργα. Η «Γραμμή Μεταξά» λ.χ. που επί ημέρες κράτησε τους Γερμανούς και τους προξένησε μεγάλες απώλειες, μας είχε κοστίσει 1.500 εκατομμύρια δραχμές, ενώ γενικώς οι προπαρασκευές μας, για τον πόλεμο,16 δισεκατομμύρια δραχμές. Τεράστιο ποσόν για την τότε οικονομία μας» («Αλβανία 1940-1941», σελ. 17, εκδόσεις «Θέογνις»). Κι αυτά τα έξοδα έγιναν παράλληλα με τα έξοδα ενός πρωτόγνωρου μέχρι τότε κοινωνικού κράτους. Όλα τα καταφέρνει μια χρηστή διοίκηση. Είναι χαρακτηριστικό, όπως γράφει ο Κ. Πλεύρης στη βιογραφία του Μεταξά, οι Γερμανοί και οι ντόπιοι εχθρού του καθεστώτος έψαχναν μάταια επί μήνες να βρούνε την παραμικρή κλεψιά, για να σπιλώσουν τη μνήμη του.
    Βρήκανε να πούνε μετά την απελευθέρωση ότι λαός πολέμησε εναντίον του φασισμού. Τους απαντά ο Αλ. Λαγκαδάς στην ίδια σελίδα του πιο πάνω βιβλίου του, που γράφει: «Πολλοί θέλουν να πιστεύουν πως πολεμήσαμε κατά του φασισμού, μα φασισμό είχαμε και μεις. Η ουσία είναι πως αγωνισθήκαμε σαν Έλληνες για την πατρίδα μας, δεν κάναμε αγώνα κατά πολιτικών συστημάτων, ασχέτως αν με τις νίκες μας και ιδίως την αποτυχία των Ιταλών, κατά την εαρινή επίθεση το 1941, όπου βρισκόταν στην Αλβανία και ο Μουσολίνι, ο Ιταλικός φασισμός άρχισε να καταρρέει και να ακούγονται και από τους πιο φανατικούς άλλοτε φασίστες και συνεργάτες του Μουσολίνι, έντονες διαμαρτυρίες. Ήταν η αρχή του τέλους». ‘Ο,τι όμως και να λένε, η αλήθεια είναι ότι η Ελλάς μπήκε στον πόλεμο πανέτοιμη. Μέχρι και τα πρώτα διατάγματα είχε έτοιμα από καιρό ο Μεταξάς, που στο πρώτο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο τ’ ανέσυρε και τα υπέγραψε πρώτος. Ενώ με ατομικές προσκλήσεις, για να μη φανεί ότι σπάει την ουδετερότητα της χώρας, είχε επιτελέσει μεγάλο μέρος της επιστράτευσης. Για πρώτη φορά μέσα σε πολύ μικρό διάστημα η Ελλάς βρέθηκε με 500.000 μάχιμο στρατό.
    Απέναντι στις ετοιμασίες πολέμου και το πανηγύρι του στάθηκε το ΚΚΕ. Ο εθνικός κυβερνήτης διοργάνωσε παλλαϊκό έρανο για την προμήθεια πολεμικού υλικού, ιδιαίτερα για την ενίσχυση της ανύπαρκτης σχεδόν αεροπορίας. Με απόφασή της η ΓΣΕΕ κάλεσε τους εργαζόμενους να δουλέψουν μια Κυριακή και να δώσουν το μεροκάματό τους υπέρ της Αεροπορίας. Η ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε προκήρυξη, που αναφέρει μεταξύ άλλων: «... Το Κ.Κ.Ε. καλεί τους εργάτες και τον Ελληνικό να μποϋκοτάρουν με όλες τις μορφές πάλης το μεροκάματο της Κυριακής 13.6.37 που γίνεται παρά τη θέλησή τους και προορίζεται για την αεροπορία. Γιατί οι εξοπλισμοί και η αεροπορία του δικτάτορα Μεταξά δεν αποβλέπουν στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της Ελλάδας. Οι εξοπλισμοί αυτοί πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για λογαριασμό του Χίτλερ, για την καταστροσή ανοχύρωτων πόλεων και του άμαχου πληθυσμού όπως κάνουν οι φασίστες στην Ισπανία...». (Ολόκληρη η προκήρυξη περιλαμβάνεται στον τέταρτο τόμο των επίσημων κειμένων που εξέδωσε το κόμμα). Το ΚΚΕ αντέδρασε όμως και στην περιορισμένη επιστράτευση με ατομικές προσκλήσεις, μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς στις αρχές Απριλίου το 1939. Στις 10 Απριλίου 1939 η ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε νέα προκήρυξη όπου σημειώνει: «... Το ψωμί του λαού γίνεται μηχανοκίνητες φασιστικές ορδές και ειδικά σώματα ασφαλείας του δικτάτορα, προορισμένα να τυραννούν το λαό και να αντιπαρατάσσονται στον Ελληνικό στρατό. Ο Μουσολίνι καλείται από την ίδια την «Ελληνική» κυβέρνηση για να την υπερασπίσει από ενδεχόμενη ανατροπή».
    Υπενθυμίζουμε απλά ότι η κυβέρνηση Μεταξά δεν προχώρησε σε καμμία συνθήκης φιλίας με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι ή με τον Χίτλερ. Αντίθετα σύμφωνο φιλίας με το ιταλικό φασιστικό καθεστώς υπέγραψε η δημοκρατική κυβέρνηση των Φιλελευθέρων το 1928. Όπως όμως και να έχει η Ιστορία δικαίωσε όλη την πολιτική του Ι. Μεταξά κι έτσι φτάσαμε στο έπος του αλβανικού μετώπου. Αλλά στην ίδια την προκήρυξη, που κι αυτή περιλαμβάνεται στον τέταρτο τόμο των επίσημων κειμένων του ΚΚΕ, η ΚΕ προσκαλεί σε στάση τους εφέδρους λέγοντας: «Έφεδροι, στην περίπτωση επιστράτευσης πάρτε τα όπλα και χρησιμοποιείστε τα ενάντια στον μεγαλύτερο εχθρό της Ελληνικής πατρίδας τη Βασιλομεταξική δικτατορία». Περισσότερο εξαγριώνεται το ΚΚΕ μετά τις πρώτες ελληνικές νίκες σε βάρος των τότε συμμάχων της ΕΣΣΔ. Νέα προκήρυξη βγάζει η ΚΕ στις 7 Δεκεμβρίου 1940, που γράφει μεταξή άλλων: «Καλούμε τους πολεμιστές μας ν’ αρνηθούν να πολεμήσουν πέρ’ από τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Που μας πάνε; Ο λαός μας δεν θέλει δεύτερο Σαγγάριο. Παίρνοντας αυτή την απόφαση οι πολεμιστές μας να υποβάλλουν στους αντιπάλους απέναντί τους προτάσεις ειρήνης δίχως προσαρτήσεις και αποζημιώσεις». Πάλι καλά, γιατί τους πολεμιστές του Μικρασιατικού μετώπου τους καλούσαν να παραδοθούν στις ορδές του Κεμάλ. Η προδοσία τους όμως δεν σταματά εδώ. Στο ίδιο το μανιφέστο, που περιλαμβάνεται στον πέμπτο τόμο των επίσημων κειμένων του ΚΚΕ, από την ΚΕ καλούνται: «Ιδιαίτερα οι εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, σιδηρομικοί, αυτοκινητιστές να σαμποτάρουν με κάθε τρόπο τη μεταφορά πολεμοφοδίων κι οι εργάτες των πολεμικών εργοστασίων να κωλυσιεργήσουν όσο μπορούν την παραγωγή». Δεν έμεινα στα λόγια οι κομμουνιστές. Ο Αλ. Λαγκαδάς περιγράφει τη δράση τους: «Θυμάμαι πως την πρώτη ημέρα που φορέσαμε τις στολές μας, μας πλησίασαν άτομα που ενώ μας αγκάλιαζαν και μας εύχονταν «και με τη νίκη», έβαζαν στις τσέπες μας, στις χλαίνες μας, κομμουνιστικές προκηρύξεις που με το κείμενό τους μας προέτρεπαν να μην πολεμήσουμε για την πλουτοκρατία και να δώσουμε τα χέρια με τους Ιταλούς. Αυτά λίγο πριν φύγουμε για το μέτωπο» (ο.α., σελ. 31).

    Η αιώνια ελληνική ψυχή

    Όταν ο κατάσκοπος του στρατοπέδου των Ελλήνων έδωσε την αναφορά του στον Ξέρξη, αυτός γύρισε στο Μαρδόνιο και του είπε πως ήταν λάθος να τον φέρει να πολεμήσει με άνδρες, που μπροστά στο σίγουρο θάνατο αυτοί λούζονται, χτενίζονται, τραγουδούνε και χορεύουν. Με το πρώτο στρίγγλισμα των σειρήνων ένα ανθρώπινο ποτάμι πλημμύρησε του δρόμους της Αθήνας. Όλοι με το τραγούδι στα χείλη. Οι καμπάνες βαρούσαν χαρμόσυνα. Μυριόστομη η ευχή πλανιώταν στον αέρα: «Στο καλό και με τη νίκη». Στα τραίνα, τα φοστηγά και τα λεωφορεία που τους μετέφεραν, οι επίστρατοι είχαν γράψει με κιμωλία: «ΑΘΗΝΑ-ΤΙΡΑΝΑ». Δεν πήγαιναν σε πόλεμο, πήγαιναν σε πανηγύρι. Μέσα σ’ ένα πρωινό γράφτηκαν επιθεωρήσεις και το βράδυ άλλαξαν τα προγράμματα των θεάτρων, όπως τότε στα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων. Με μια λαμπρή έμπνευση ένας από τους πιο λαμπρούς ανθρώπους του θεάματος, ο Γιώργος Οικονομίδης, παράφρασε τους στίχους ενός ιταλικού τραγουδιού, που έμελε από τη φωνή της Σοφίας Βέμπο να γίνει ο ύμνος του μετώπου, το «Κορόιδο Μουσολίνι».
    Τα εκατομμύρια λόγχες δεν τρομάξαν τους Έλληνες. Ο ενθουσιασμός διέτρεξε όλη τη χώρα. Γράφει ο Αλ. Λαγκαδάς: «Θυμούμαι τα ένδοξα εκείνα χρόνια που ήταν τόση η πίστη μας στην νίκη και τέτοιος ο ενθουσιασμός μας ώστε πηγαίναμε στον πόλεμο τραγουδώντας. Ήταν τότε που εμείς οι Αθηναίοι, περνούσαμε με το 1ον Σύνταγμα την Φλώρινα, που ήταν χιονισμένη και μας πετούσαν λουλούδια. Αξέχαστες στιγμές. Αυτή ήταν «η γενιά του 40». Τέτοιες στιγμές έχουν το βάρος της αιωνιότητας!!!» (ο.α., σελ.19). Ενώ ο Παν. Παναγούλιας περιγράφει μια σκηνή μετώπου: «Ελάχιστες φορές την απραξία του μετώπου- «κατ’ εξαίρεσιν»- διακόπτει το ιταλικό πυροβολικό. «Γενναιόδωροι», όπως πάντα οι «φίλοι» μας εξαπολύουν την μια μετά την άλλη τις οβίδες, λες και είναι προπαρασκευή επίθεσης. Αν οι δικοί μας ρίχνουν μία, αυτοί ρίχνουν δέκα, είκοσι, μα σχεδόν πιο πολύ στο «γάμο του Καραγκιόζη». Ένα δειλινό, ενώ σφυρίζουν περνώντας από πάνω μας σαν άγριες οχιές, ο Πετρόπουλος άφοβος πίσω από ένα βράχο τραγουδάει το μάγκικο αισθηματικό:
    "Μέσα στη ζωής τα μονοπάτια
    Και στ’ αρχοντικά σου τα παλάτια
    Τριγυρίζω σαν τη νυχτερίδα
    Για να βρώ φως μου χαρά κι ελπίδα...".

    Δεν ήταν μόνο οι στρατιώτες που τραγουδούσαν στο μέτωπο. Η Βιργινία Ζάννα ήταν εθελόντρια προϊσταμένη του Ερυθρού Σταυρού στη Θεσσαλονίκη. Στην ευθύνη της είχε τον τομέα από το μέτωπο μέχρι την Θράκη. Όταν ο Ελληνικός Στρατός κατέλαβε την Κορυτσά, πήγε για επιθεώρηση στην πόλη. Να τι γράφει στο ημερολόγιό της: «Αργά, αφού βράδιασε πια, φθάσαμε στο νοσοκομείο που στέγαζε τις αδελφές. Μας κράτησαν στο φαγί, γιατί μόνο εκείνη την ώρα θα συγκεντρώνουνταν όλες στη μεγάλη αίθουσα στο ισόγειο, και θα είχα την ευκαιρία να τις δω.... Στο μεγάλο τραπέζι κάθησαν όλες οι αδελφές με κέφι και γέλια. Ένιωθες πως ήταν απαραίτητο λασκάρισμα ύστερα από την υπερένταση της καθημερινής δουλειάς. Οι καλλίφωνες σαν την Ηρώ είπαν και τραγούδια που θύμιζαν περασμένες ρομαντικές εποχές» («Ημερολόγιο Πολέμου 40-41», σελ. 84-85, εκδόσεις «Ερμής»).
    Τραγουδούσαν στο μέτωπο παρέα με τις ψείρες, νηστικοί και θερισμένοι από τα κρυοπαγήματα με χιόνι ή με χαλάζι. Δεν λύγισαν, αλλά νικούσαν. Χωρίς όμως ποτέ να νιώσουν μίσος για τον εχθρό. Ο Άγγλος δημοσιογράφος πολεμικός ανταποκριτής Ντέιβιντ Γουώκερ έγραψε: «Υπήρξα συχνά αυτόπτης μάρτυς της παραδόσεως μιας κυκλωθείσης ιταλικής μονάδος. Αφ’ ης στιγμής οι Ιταλοί ηχμαλωτίζοντο, τους σπεριεφέροντο μάλλον όπως συμπεριφέρονται εις δυστυχείς, παρά εις εχθρούς. Πόσας φοράς δεν είδα Έλληνας στρατιώτας να δίνουν τα τελευταία τσιγάρα τους, την περιορισμένην μερίδα ψωμιού τους σε Ιταλούς, που είχαν αιχμαλωτισθή. Διότι ο Έλλην, μολονότι περιέβαλε με περιφρόνησιν τον Ιταλόν στρατιώτην, δεν ησθάνετο προς αυτόν, ως άνθρωπος, μίσος...» ( από τα σχόλια της Άννας Τζιροπούλου Ευσταθίου στο ημερολόγιο του πατέρα της Στέλιου Τζιρόπουλου). Ενώ συμπληρώνει τα σχόλιά της με το πιο κάτω απόσπασμα: «Όταν περνούσαν Ιταλοί αιχμάλωτοι στους δρόμους της Αθήνας, δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο των γυναικών, των μανάδων της Ελλάδας, να τους κυττάζουν με δάκρυα στα μάτια. Καμμιά σκληρότητα, καμμιά εκδικητικότητα δεν βάραινε αυτόν τον θρίαμβο, γιατί υπάρχει ένας ελληνικός τρόπος να θριαμβολογεί κανείς, που είναι ανθρώπινος και σοφός, και που δεν είναι σαν των βαρβάρων» (Ροζέ Μιλέξ- Ημερολόγιο και Μαρτυρίες του Πολέμου και της Κατοχής).

    Εκ στόματος κοράκων...
    Στον υπέροχο αυτό αγώνα δεν έλειψε κανένας. Οι γυναίκες δεν έπλεκαν μόνον τις φανέλλες και τις κάλτσες του στρατιώτη, για να γεμίσουν τα δέματα που μοίραζαν τα μέλη της ΕΟΝ στο μέτωπο. Ζήσαν τον πόλεμο στην πρώτη γραμμή. Γράφει ο Παν. Παναγούλιας για την Τρίτη ημέρα του πολέμου: «Ανάμεσα στα τμήματα που πεζοπορούν προς την Πεντάλοφο, ξεχωρίζει μια παράξενη φάλαγγα ανθρώπων χωρίς πολεμική εξάρτυση. Μας κάνει εντύπωση το ότι συμπορεύονται με τους στρατιώτες. Είναι γυναίκες φορτωμένες κιβώτια πυρομαχικών. Ζαλωμένες προχωρούν αργά- αργά κάτω από το βαρύ φορτίο. Υπακούοντας στο προσκλητήριο της Ελευθερίας δέχθηκαν κι αυτές με την ψυχή τους να βοηθήσουν το έθνος που κινδυνεύει. Η μάχη είναι υπόθεση όλων. Οι κεραίες της ψυχής και του τελευταίου Έλληνα πιάνουν από την πρώτη στιγμή τα μηνύματα του μεγάλου αγώνα: Θα πολεμήσουμε όλοι μαζί, προσφέροντας τα πάντα, και ή θα ζήσουμε λεύτερα ή θα πεθάνουμε περήφανα, τιμημένα. Την ιερή αυτή ώρα συμβιβασμός κανένας δεν χωράει».
    Χωράνε όμως οι πολιτικές σκοπιμότητες. Στην εφημερίδα «Βραδυνή», στις 20 Μαρτίου 1978, ο Γιώργος Λαζαρίδης σε άρθρο του καταγγέλει: Περίεργη σιωπή για το Έπος του Σαράντα σε εικοσάτομη «Ιστορία» που θα εκδοθή στις ΗΠΑ. Η πρώτη νίκη του ελεύθερου κόσμου παραλείπεται...Άραγε δεν ξέρουν τα αμερικανάκια της νέας εκδόσεως τι σημαίνει το Έπος του Σαράντα; Να τους το θυμίσουμε από αυτή εδώ τη στήλη. Να τους προκαλέσουμε θα έλεγα, να τους τσιγκλήσουμε, μήπως και ξυπνήσουν... Γι’ αυτούς που θέλουν να πλαστογραφούν την ιστορία, Κύριος οίδε για ποιο λόγο. Αυτοί πάντως θα ξέρουν καλύτερα από μας. Η ένοχη σιωπή τους μα δίνει το δικαίωμα σε οποιαδήποτε ερμηνεία. Ίσως υπερβολική μα όχι φανταστική». Και καταλήγει το άρθρο: «Ακόμα και μήνυσι για πλαστογραφία της ιστορίας θα μπορούσε να γίνη...Γιατί αυτά τα πράγματα δεν ξεχνιούνται τυχαία. Υπάρχει πρόθεσι. Η ίδια πρόθεσι που έφερε τους Τούρκους στην Κύπρο και αύριο ποιος ξέρει τι άλλο...»
    Το αύριο έφθασε. Η κ. Ρεπούση και η παρέα της γράφει για το Έπος του Σαράντα στο βιβλίο της Ιστορίας, που επι τέλους αποσύρθηκε: «Η Ελλάδα μπαίνει στον πόλεμο στις 28 Οκτωβρίου 1940, όταν απαντά αρνητικά στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι. Οι ΄Ελληνες, το 1940-1941 απομακρύνουν τα ιταλικά στρατεύματα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα σημειώνοντας σημαντικές νίκες». Κανείς δεν μπορεί ν’ αντίειπει ότι τα μέλη της συγγραφικής ομάδας δεν είναι άξια τέκνα του πνευματικού τους πατέρα που κατήγγειλε ο Γ. Λαζαρίδης. Ευτυχώς όμως το βιβλίο του απομακρύνθηκε από τις αίθουσες διδασκαλίας.


    Παλαιότερα άρθρα
    Γνωρίστε την Αλήθεια μέσα από τα βιβλία, με κάθε αγορά σας δώρο CD με τα εμβατήρια του Ζέρβα
    Νέα κυκλοφορία βιβλίου: «Αλήτες του Ουρανού»
    Καλό καλοκαίρι με ένα βιβλίο από την Λόγχη
    Η καλοκαιρινή προσφορά της Λόγχης: με κάθε παραγγελία βιβλίου ΔΩΡO ένα t shirt
    Η Κατάκτηση του Βερολίνου: μία σπάνια μαρτυρία από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, τον Γιοζεφ Γκαίμπελς

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 επόμενη