βιβλιοπωλείο ΛΟΓΧΗ, Πινδάρου 12,   2ος όροφος, Αθήνα
τηλ. 210 3611590 - fax:211 780 1821 -
 
  • αναζήτηση με συγγραφέα
     
  • αναζήτηση κατά τιμή
  • αναζήτηση
  • Mailing List
    Γραφτείτε στην mailing list για να ενημερώνεστε πρώτοι με τις νέες κυκλοφορίες ...

    E-MAIL :
    Logxi On Line »
    Οι ηθικές δυνάμεις του «ΟΧΙ»

    Χωρίς αμφιβολία το κάθε ιστορικό γεγονός, έστω και αν καμιά φορά αυτό δεν είναι εμφανές, εδράζεται πέραν των απτών ρεαλιστικών γεγονότων, και σε βαθύτερες ηθικές δυνάμεις οι οποίες το δημιούργησαν.  Έτσι λοιπόν και το «ΟΧΙ» του 1940 πηγάζει από βαθιές ηθικές και μεταφυσικές καταστάσεις οι οποίες ήταν αυτές που ουσιαστικά οδήγησαν σχεδόν νομοτελειακά στην μεγαλειώδη αυτή στιγμή της Ελληνικής Φυλής.  Δεν είναι μόνο η άριστη προετοιμασία και εξοπλισμός του Ελληνικού Στρατού, ούτε και η άρτια οργάνωση των κοινωνικών δομών του κράτους, που είχαν σαν αποτέλεσμα την σύσσωμη έγερση του ελληνικού έθνους την 28η Οκτωβρίου.
    Νομίζουμε πως είναι και κάτι παραπάνω, το οποίο έχει να κάνει με την φυλετική ψυχή των Ελλήνων, τα άγνωστα ριζώματα του υποσυνείδητου και την εκδήλωση τους μέσα στην ιστορία.

    Αρχικά θα πρέπει να τονίσουμε πως εκ φύσεως η Ελληνική Φυλή είναι φυλή πολεμική, από τις απαρχές της εμφανίσεως της στην ανθρώπινη ιστορία, την γνωρίζουμε ως άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο με τον πόλεμο όσο και με τον πολιτισμό, έννοιες οι οποίες άλλωστε μεταξύ τους συνδέονται στενά. Για να δημιουργήσει πολιτισμό η ελληνική φυλή, αναγκάσθηκε να πολεμήσει, και αντίστροφα πολέμησε για την επιβίωση του πολιτισμού της.  Αυτό το γεγονός ως ύπαρξη στα βάθη της φυλετικής ψυχής, όπως άλλωστε απέδειξε και ο Γουσταύος Λεμπόν, παραμένει σε εν δυνάμει εκδήλωση, και αναμένει το εξωτερικό ερέθισμα, όπως λέγει ο Παβλώφ, για την εξωτερίκευση του. Το 1940 λοιπόν ήταν η στιγμή εκείνη της ιστορίας κατά την οποίαν οι Έλληνες έλαβαν το κατάλληλο ερέθισμα για να εκδηλώσουν τις φυλετικές τους αρετές, την ελληνική πολεμική αρετή. 
    Το ελληνικό έθνος το οποίο είχε δεχτεί ένα ισχυρό ιστορικό ράπισμα με την Μικρασιατική καταστροφή, αναζητούσε μια νέα ιστορική ταυτότητα, η οποία πλέον θα ήταν φανερά διαφοροποιημένη από εκείνη που δημιούργησε το νέο ελληνικό κράτος μετά από την Επανάσταση του ’21.  Η Μεγάλη Ιδέα ως επίσημη πολιτική του κράτους θάφτηκε στα συντρίμμια της Σμύρνης, στους καταυλισμούς των προσφύγων, και ακόμη χειρότερα στις προδοσίες και την δουλοπρέπεια των πολιτικών. Για τον ελληνικό λαό όμως δεν έσβησε ποτέ, καθότι αποτελεί αυτό το οποίο ονομάσαμε ψυχικό ρίζωμα. Παρέμενε μέσα στην ψυχή του ως άσβεστος πόθος, ως κινητήριος ορμή και ανέμενε την ιστορική συγκυρία για την εμφάνιση του. Αυτό αναμφίβολα συνέβη το 1940, και ο λόγος είναι πολύ απλά η ύπαρξη του Ιωάννη Μεταξά.  Μελετώντας κανείς την ελληνική ιστορία, εύκολα παρατηρεί πως ουδέποτε το ελληνικό έθνος πρωταγωνίστησε στο παγκόσμιο ιστορικό προσκήνιο χωρίς την παρουσία του ηγέτη. Ο κατάλληλος ηγέτης, σύμφωνα με το πολιτικό αξίωμα περί αρχηγού, είναι εκείνος ο οποίος έχει την ψυχική δύναμη αλλά και την προσωπική  ικανότητα, όχι μόνο να καθοδηγεί έναν λαό αλλά και να τον κάνει να εκδηλώνει τις ψυχικές του αρετές.
    Ο Μεταξάς ως ιδιοφυΐα, γνώριζε καλά πως για να οδηγήσει τον ελληνικό λαό στην δόξα, δεν ήταν απαραίτητη μόνον η ενίσχυση του στρατού, αλλά πρώτα και κύρια η αναγέννηση του ανθρώπου.  Ήξερε πολύ καλά πως ο Έλληνας έχει ανάγκη επανασύνδεσης με το ιστορικό του παρελθόν, με τους προγόνους του, στους οποίους θα έβρισκε ηθικό στήριγμα και ιδεώδη, όντας μέχρι τότε μετέωρος στην αναζήτηση ταυτότητας. Μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Μεταξάς έφερε την ελληνική παιδεία στο επίκεντρο του κράτους, τον ελληνικό πολιτισμό τον πήρε από την μουσειακή του λήθη και τον ανήγαγε σε βιωματική πραγματικότητα, και με την ιδεολογία του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού, έδωσε στον Έλληνα την ταυτότητα την οποία αναζητούσε, καθώς συνέδεσε άρρηκτα την συνέχεια αρχαίου και βυζαντινού Ελληνισμού.  Έδωσε στον λαό ιδεώδη, πίστη σε αξίες, αλλά νομίζουμε πως η θεμελιώδης πρόσφορα του έγκειται αλλού.  Ο Μεταξάς ανέλαβε την ηγεσία ενός κράτους-ψωροκώσταινας, ενός λαού κακομοίρη, αμόρφωτου, άξεστου και «δυτικομανή». 
    Ο Εθνικός Κυβερνήτης κατάφερε να κάνει τον Έλληνα να πιστέψει στην προσωπική του αξία, αλλά και στην συνολική του εθνική αξία. Το έκανε να πάψει να αισθάνεται άχρηστος και τοποθέτησε τον κάθε πολίτη μέσα σε έναν εθνικό σύσσωμο οργανισμό, στον οποίο ο καθείς είχε τον μοναδικό, αυθεντικό και εξ ίσου σημαντικό ρόλο του.  Κατάφερε να κάνει τον Έλληνα για πρώτη φορά μετά την τουρκοκρατία να πιστέψει και να εμπιστευθεί το κράτος, έδωσε στη νεολαία κίνητρο δράσεως και συλλογικότητα, και σε τελική ανάλυση ψυχικό και ηθικό δεσμό όλων των Ελλήνων. Τους απάλλαξε από την μιζέρια και την μετα-μικρασιατική δεισιδαιμονία, και τους έδειξε έναν δρόμο αληθούς ευδαιμονίας  και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Ηγέτης, κράτος και πολίτης, για πρώτη φορά(και έως τώρα τελευταία)  στην σύγχρονη ελληνική ιστορία ήταν ένας αδιάρρηκτος δεσμός. Αυτός ο λαός δεν ήταν δυνατόν να αποτύχει στο ιστορικό κάλεσμα της 28ης Οκτωβρίου. Θα ήταν ενάντια στην ίδια του την φύση.   

    Ευάγγελος Χ. Χανιώτης
    από το βιβλίο "ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΥΣ"


    Παλαιότερα άρθρα
    Γνωρίστε την Αλήθεια μέσα από τα βιβλία, με κάθε αγορά σας δώρο CD με τα εμβατήρια του Ζέρβα
    Νέα κυκλοφορία βιβλίου: «Αλήτες του Ουρανού»
    Καλό καλοκαίρι με ένα βιβλίο από την Λόγχη
    Η καλοκαιρινή προσφορά της Λόγχης: με κάθε παραγγελία βιβλίου ΔΩΡO ένα t shirt
    Η Κατάκτηση του Βερολίνου: μία σπάνια μαρτυρία από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, τον Γιοζεφ Γκαίμπελς

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 επόμενη